Türkiye'de bir buçuk milyon zihinsel engelli bulunuyor. Çoğu evlerinde hapis. Zaten dışarı çıksalar da hayata karışamıyorlar

ASIL BÜYÜK ENGEL TOPLUMUN ZİHNİNDE

Türkiye'de bir buçuk milyon zihinsel engelli var. Diğer bir ifadeyle günde 76 çocuk, saatte üç çocuk zihinsel engelli olarak dünyaya geliyor ya da bebeklik döneminde geçirdiği özellikle ateşli hastalıklar nedeniyle zihinsel engelli oluyor. Zengin, fakir, eğitimli, eğitimsiz fark etmeden her yüz aileden ikisinin zihinsel engelli çocuğu var. Büyük bir çoğunluğu kapıların ardında, gözlerden ırak yaşıyor. Kimi aileler bir utanç kaynağı olarak gördükleri bu çocukları adeta gizliyor, eve hapsediyor. Türkiye'de plansız şehirler, engellileri düşünmeden inşa edilmiş özel ve kamu kurumları aynı zamanda bir kısmı bedensel engelli de olan bu çocukların evden dışarı çıkmasına, toplum hayatına karışmasına, eğitim almasına engel oluyor. Türkiye'de bulunan 1771 rehabilitasyon merkezi ise bu çocukların eğitilmesi için yeterli değil. Rehabilitasyon ve eğitimleri için en az on bin kalifiye eleman açığı var ve bu açık mevcut şartlarda en az yirmi yılda kapatılabilecek gibi görünüyor. Bilinen birçok faktöre karşılık halen zihinsel engelliliğinin yüzde 35'inde neden bilinmemekte. Yaklaşık yüzde 5'inin nedeni genetik yapıyla ilgili, yani aileden kalıtsal. Geri kalanında ise doğuştan metobolizik bozukluklar rol oynuyor... Bu çocuklar oturmayı, kalkmayı, emeklemeyi ve yürümeyi diğer çocuklara göre daha geç öğreniyor, daha geç konuşmaya başlıyor. Bellekleri zayıf, öğrendiklerini çabuk unutuyorlar. Bu çocuklar için hasta kelimesini kullanmaktansa, 'tesadüfen bazı engellerle doğmuş bizim gibi insanlar' demek daha doğru olacak. Toplum olarak görevimiz bu çocuklara mevcut kapasitelerini en iyi şekilde kullanmalarını öğretmek ve onları topluma yeniden kazandırmak olmalı. Onlara aileleri bu dünyadan göç ettikten sonra da güven içinde yaşayabilecekleri bir hayat ve mekanlar yaratmalı. Onlar kapalı kapıların ardından çıkmak istiyorlar. SABAH, tüm boyutlarıyla zihinsel engelli çocukların, ailelerinin sorunlarını masaya yatırıyor.

BALERİNDİ, HAP İÇTİ FELÇ OLDU

Pamira Erdoğan yedi yaşına kadar sağlıklı bir çocuktu. Bale ve folklor yapıyordu. Bir gün ayağı burkuldu, doktor kas gevşetici verdi. Şu anda bile kullanılan bir kas gevşetici, çeyrek doz, dört gün boyunca kullanılınca Pamira'yı felç etti. Hastanelik oldu, ailesi düzelir derken beyin hasarı olduğunu öğrendiler. Anne Yasemen Erdoğan, "O günden sonra herkesi uyarıyoruz. Pamira'yı götürmediğimiz doktor kalmadı, İsviçre'de tedaviye götürdük, hep elimiz boş döndük. Öğrendik ki Avrupa'da bu ilacın çocuklara kullanımı yasakmış, ama hala Türkiye'de kullanılıyor" diyor. Pamira Erdoğan yedi yaşında, bir yaşındaki zekası ile hayata devam etmek zorunda kaldı. Şu anda ikinci sınıf öğrencisi... Ailesi bu ilaca karşı dava açmayı düşünmüş, ama sonraki yedi yıl Pamira'nın tedavisi için o kadar çaba sarf edip yorulmuşlar ki buna güçleri kalmamış...

BONCUK YUTTU BEYİN HASARIYLA ŞİMDİ SPASTİK...

Eylül Aydoğan. Türkiye'de zihinsel engelli çocuklarla normal çocukların birlikte eğitim gördüğü tek okul olan Gökkuşağı İlkokulu 2A sınıfı öğrencilerinden. Doğduğunda her şey normaldi. Tam yürümeye çalıştığı ayları geliyordu, bir gece içinde spastik oldu. Diğer bir deyişle beyninin zedelenmesi sonucu şimdi kasları kasılıyor, hareket bozukluğu çekiyor ve bu da zeka seviyesini etkiliyor. Eylül bir gece uykusunda kolunda takılı olan nazar boncuklu bileziğinin boncuğunu yutuyor. İşte o birkaç dakika içinde olan oluyor. Nefes alamıyor, boncuğu annesi çıkartıyor ama nefes alamadığı birkaç dakika beynine oksijen gitmesini engellediği için spastik oluyor. Şimdi yaşıtlarından biraz geri ama arkadaşları ile uyum içinde eğitim görmeye çalışıyor. Annesi Hayriye Aydoğan herkesi uyarıyor: "Benim çocuğumun başına gelmez demeyin, bu hastalık insanları bir anda etkiliyor, 'sonra geçer diyorsunuz' ama ciddi bir emek istiyor."

HAVALE GEÇİRDİ TEŞHİS GECİKTİ

Yunus Emre dört yaşında. Henüz yürüyemiyor, tuvaletini söyleyemiyor, anne babasını tanıyamıyor. Yedi aylıkken bir gece ateşi çıktı, havale geçirdi ve beyni hasar gördü. Havale Türkiye'de binlerce çocuğun beyin hasarı yaşamasına yol açıyor. Dört yaşında altı aylık bir bebek gibi kaldı. Beyin hasarı teşhisi ancak iki buçuk yaşında konulduğu için tedavisi gecikti. Ama Yunus Emre artık rehabilitasyona başladı. Yürüyemeden yüzmeyi öğrendi. Müzik eşliğinde havuzda hareketlerinde gelişme oldu, bu yıl sonunda tuvaletini söylemesi, anne-baba demesi ve acıktığında ne yemek istediği söylemesi bekleniyor.

ERKEN TANI ÇOK ÖNEMLİ

PROF. Dr. Hilal Mocan (Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı): Zihinsel engelliliği, zeka geriliği, metabolik sendromlar ve genetik hastalıklar yapar. Bunların bir kısmı başka bulgular da yapar. Bunlar 'topuk testi' dediğimiz, bebek doğduktan sonra yapılan testlerle tespit edilir. Ayrıca kromozom anomalileri, down sendromu da teşhis ediliyor. Doğumdan sonra yaşanan havaleler, ciddi kan şekeri düşüklüğü olursa çok dikkatli olunmalı ve hemen çocuk doktoruna gidilmelidir. Çocuk doğduğunda hipotroid tahlili yapılmalıdır. Ne kadar erken tanı kadar iyi bir tedavi demektir.

DÜŞME, TRAVMA VE ATEŞ

PROF. Dr. Serap Uysal (İÜ Cerrahpaşa Tıp Çocuk Nörolojisi Bilim Dalı Başkanı): Sağlıklı bir çocuk, yüksek ateşle ortaya çıkan ve vücutta mikrobun yoğun olarak görüldüğü durumlarda, beyin iltihaplanması (menenjit), havale, durdurulamayan havalenin saraya dönüştüğü kötü huylu sara durumlarında engelli olabilir. Doğuştan bazı metabolik hastalıklarda da durum aynıdır. Bu hastalıklar bebek doğduğu anda bulgu vermeyebilir. Ancak hemen sonrasında ortaya çıkar. Ayrıca bebeğin düşmesi ve yaşadığı travmalar sonucunda da engelli olabilir. Erken tedavi şarttır.

AYNI SIRALARDA ENGELLERİ AŞMAYI ÖĞRENİYORLAR

Türkiye'de engellilere yönelik okul sayısı sadece 561. Ankara'daki Gökkuşağı İlköğretim Okulu ise beyin hasarlı miniklerle engelsiz çocukların birlikte okuduğu tek okul. Böylece engelsiz minikler de, yardımlaşmayı öğreniyor ve duygusal gelişimlerini tamamlıyor

Türkiye'deki engellilerin en büyük dertlerinden biri özel eğitim okullarının kapasitesinin yetersiz oluşu. Engellilere yönelik 561 okulda sadece 28 bin 252 öğrenci eğitim görüyor. Zihinsel engellilerle ilgili eğitim veren okulların ve iş eğitim merkezlerinin kapasitesi ise 7 bin 203. Ankara'da bulunan Gökkuşağı İlköğretim Okulu da, beyin hasarlı çocuklar için önemli bir eğitim merkezi. Burası, Türkiye'de beyin felçli çocuklarla engelsiz çocukların birlikte eğitim gördüğü tek okul. Bazı ailelerin tepki göstermesine karşın bu okulun her sınıfında beyin hasarlı bir çocuk yaşıtlarına yetişmek için çaba harcıyor.

BAZI VELİLER ÇOCUKLARINI ALDI

Gökkuşağı İlköğretim Okulu'na tam 350 öğrenci bulunuyor. Bu çocuklardan 96'sı spastik, yani değişik nedenlerle beynin zedelenmesi sonucu kasları kasılan, hareket bozukluğu çeken çocuklar. Okulun bir tarafında bu çocuklara özel eğitim veriliyor. Rehabilitasyon yapılıyor, yoga, fizyo terapi ve uyum dersleri veriliyor. Başarılı olurlarsa normal sınıflarda diğer çocuklarla birlikte okuma şansı yakalıyorlar. Tuvaletler, sıralar okulun bahçesi, koridorları bedensel özürlü çocukların da rahatlıkla yararlanabileceği gibi dizayn edilmiş. Engelsiz çocuklarla spastikler yan yana sıralarda oturuyorlar. Bu yüzden sınıf mevcutları 15 kişiyi aşmıyor. Aynı sınavlara giriyorlar. Henüz açılalı iki yıl olan bu okul başta çok tepki görmüş. Ailelerden bazıları çocuklarını "Çocuğumuz normal spastik çocuklarla aynı sınıfta okursa geri kalır" diye okuldan almış. Ancak bunların sayısı beş on kişiyi geçmemiş.

ÖĞRETMENE DE ÖZEL EĞİTİM

Burada öğrenim hakkı kazanmak için 250 öğrenci daha sırada bekliyor. Üstelik onlar kendilerine bu şekilde eğitim görebilecekleri başka bir okul bulamadıklarından, çalabilecekleri bir kapı da yok. Okulun öğretmenlerinden Aysun Yetim, 13 yıllık öğretmen olduğu halde bu öğrencilere birlikte eğitim verebilmek için özel bir eğitimden geçmiş. "Bu çocukları geriye değil, ileri götüren bir eğitim, engelli arkadaşlarına yardım ederken öğrenciler daha fazla tekrar edip daha kolay öğreniyorlar" diyor.

MÜDÜRÜN ÇOCUĞU DA SIRADA'

Okul müdürü Osman Dolgunyürek'in çocuğu da spastik.. Ve o da diğer 250 çocuk gibi okul için sıranın gelmesini bekliyor. Ortak eğitimin çocukların duygusal gelişimi için önemine işaret eden Dolgunyürek şöyle diyor: "Çocuklar bir arada eğitim haklarını kullanıyorlar. İtiraz eden velilerimiz oluyor, çünkü onların önünde OKS ÖSS gibi zorlu yollar var. Çocuğunun başarısızlığının nedeni olarak sınıfındaki engelli öğrenciyi görebilir. Ancak buradaki engelsiz çocuklar liderlik özelliği kazanıyorlar, merhameti, yardımlaşmayı öğreniyorlar. Ama ben buradaki öğrencilerimizin çok iddialı olacağına inanıyorum. Şu anda Ankara'daki toplam 756 okul arasında başarı sıralamasında 183'üncü sıradayız, seneye ise ilk yüze girmek istiyoruz. Bugün burada eğitim gören engelsiz çocuklarımız, çocuğum doğduğunda yaşadığım bocalamayı yaşamayacak çünkü bunun hayatta herkesin başına gelecek bir durum olduğunu bilerek büyüyorlar."

ÜÇÜZLER ANNE KARNINDA SIKIŞIP SPASTİK DOĞDU

Sinem Ersoy'un üç kızı var. Üçü de spastik. Üçüzleri anne karnında sıkıştığı için dünyaya spastik olarak gelmişler. Büşra üçüzlerin tam ortasındaymış en fazla hasarı o almış biri sağdan diğeri soldan anne karnında bastırıldığı için beyin hasarından kendilerine düşen payı almışlar. Esra ve Tuğba fizik tedavi, özel rehabilitasyon programları, spastizite ameliyatı derken neredeyse tamamen iyileşmek üzereler.

HEP BAHANE DUYDU

Bugün Arı Koleji 4. sınıf öğrencisi olarak okuyorlar. Ama Sinem Ersoy kızlarını okula yazdırana kadar tam sekiz okuldan ret yanıtı almış, "Bizim okulun rampası yok, tuvaletleri uygun değil, yeterli öğretmenimiz yok" gibi pek çok bahane ile karşılaşmış. Büşra ise Gökkuşağı İlköğretim Okulu'na gidiyor, kardeşleri 4'üncü sınıfa giderken o henüz 2'nci sınıfa gidebiliyor. Sinem Ersoy, "Bu okul Büşra'nın şansı oldu. Ama onun gibi 250 çocuk bu okula girebilmek için sıra bekliyor" diyor.

FATMA DÖRT YILDIR OKUL KUYRUĞUNDA

Zihinsel özürlü Fatma Eren dört yıldır İstanbul Kağıthane'de otistik çocuklara eğitim veren Arıcılar İlköğretim Okulu'na kayıt için sıra bekliyor. Ancak kontenjanlarda boş yer yok. Ailesinin herhangi bir sosyal güvencesi olmadığı için 7 yaşına kadar hiçbir eğitim alamamış olan talihsiz Fatma, 2006'da bakıma muhtaç özürlülerin tespiti ve bakımını düzenleyen yönetmeliğin değişimiyle, haftada 10 saat ücretsiz eğitim imkânına kavuştu. On sekiz yaşındaki ağabeyi de duyma engelli olan Fatma'nın ailesi bundan tam 15 ay önce devletten evde bakım yardımı alabilmek için de başvurmuş. Ancak tüm dosyaları tam olmasına rağmen henüz yanıt alamamışlar.

SON ENGEL BÜROKRASİ

2006'dan bu yana devletin desteğiyle zihinsel eğitim merkezleri açıldı. Birçoğunu işin ehli olmayan kişiler işletiyor. Bu merkezler için iki yılda bir rapor gerekiyor. Ancak maddi imkânsızlık nedeniyle rapor alınamayınca eğitimleri aksıyor

Devletin, özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinde eğitim gören çocukların masraflarını 2006 yılından itibaren karşılamaya başlamasıyla Türkiye'de bu kurumların sayısında patlama yaşandı. İstanbul Zihinsel Engelliler Vakfı'ndan uzman eğitimci Sezgin Kartal'ın deyimiyle "önemli bir kısmı niteliksiz, işin ehli olmayan insanlar tarafından açılan ve sayıları bin 800'e varan bu kurumlardan" devlet, hizmet satın alıyor.

DENETİM İYİ AMA...

Aileler bu rehabilitasyon merkezlerinde çocuklarının ücretsiz eğitim alabilmesi için önce çocuk nöroloğunun olduğu bir devlet hastanesine başvuruyor. Bir dizi teste tabi tutulan çocuk yüzde 40'ın üzerinde engeli varsa tıbbi bir rapor alıyor. Ardından, ilçesinde bulunan Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı Rehberlik ve Araştırma Merkezi'ne başvuruyor. Oradan aldığı eğitim raporuyla rehabilitasyon merkezlerinde eğitime başlıyor. Ücretsiz eğitim haftada altı saat bireysel olarak yapılıyor, eğer heyet uygun görürse buna haftada dört saat grup dersi de dahil oluyor. Devlet okula 10 saatlik ders için KDV hariç 376 YTL ödeme yapıyor. Almanya'da devletin engelli başına ayda 3 bin euro harcama yaptığını hemen hatırlatalım. Bu rapor alma işlemi hastanelerde yeterli doktor olmaması ve bürokrasi yüzünden yaklaşık 6 ayı buluyor. Metin Sabancı Spastik Çocuklar Rehabilitasyon Merkezi Müdürü Hasan Yılmaz "Rehabilitasyon merkezinde devlet desteğiyle çocuğun eğitimine devam edebilmesi için hastane raporunu iki yılda bir, MEB raporunu her yıl yenilemesi gerekiyor. Raporun süresi bitmeden iki ay önce işlemlere başlanabiliyor. Ama yine de çocuklar üç dört ay raporsuz kalıyor, yani ekonomik imkânı olmayan, cebinden para ödeyemeyen çocuk 3-4 ay eğitimden mahrum kalıyor" diyor. Hasan Yılmaz'ın önerisi: "Devlet tabii ki denetimini yapsın ama çocukları mağdur etmeden, denetimin yerine ağır bürokrasiyi koymadan."

İŞLEMLER UZUYOR

Evde bakım parası olarak da devlet aileleri destekliyor. Aylık gelir tutarı, bir aylık net asgari ücret tutarının üçte ikisinden daha az olan ailelere bakıma muhtaç çocuk başına ayda 457 YTL nakdi ödeme yapılıyor. Ancak bürokrasi burada kendini gösteriyor. Devlet 106 bin 458 özürlüye evde bakım ücreti ödüyor, yardım alabilmek için ise sırada on binlerce kişi müracaatlarını yapmış yanıt bekliyor. Her birinin işlemi yaklaşık bir yıl sürüyor.

ÖZÜRLÜ İKİ KARDEŞ BU ODADAN ÇIKMADI

İstanbul'un en zengin ilçesi Şişli de dahi hayatlarında hiç rehabilitasyon merkezi görmemiş zihinsel engelli çocuklar var. Kuştepe semtinde yaşayan iki kardeş Ahmet (12) ve Kader (11) ileri düzeyde zihinsel özürlü. Ömürleri bir gecekondu içindeki küçücük bir odada televizyonun karşısında geçiyor. Konuşamıyor, hareketlerini kontrol edemiyorlar. Kader iki ayak üzerinde durmakta dahi zorlanıyor, tuvaletlerini tutamıyorlar. Çocuklarının kendisini tanıyıp tanımadığından emin dahi olamayan anne Bahar Gider parasızlık nedeniyle çocuklarının bu zamana kadar hiçbir eğitim alamadığını belirterek, şunları söylüyor: "Yıllar önce İstanbul Üniversitesi Hastanesi'ne gittik. Parasızlıktan bir daha gidemedik. Bütün günüm evde çocuklarla geçiyor. Çalışamıyorum. Eşim hapiste. Konu komşu, mahallemizdeki Çiçekçiler Derneği'nin yardımlarıyla geçiniyoruz." Devletin özürlülere maddi yardım yaptığını öğrenmeleri üzerine aile geçtiğimiz yıl bürokratik işlemleri başlatmış. Ancak, hastane heyet raporları, imzalar, mühürler derken sekiz ay sonra çocuklara maaş bağlatmayı başarmış. "Toplu parayı alamadık. Şimdi çocuk başına ayda 415 YTL alabiliyorum. En büyük masrafımız çocuk bezi."

DOWN SENDROMLU OLİMPİYAT ŞAMPİYONU

Zihin özürlüler imkân verildiğinde, bilinçli aileler tarafından yetiştirildiklerinde büyük başarılara imza atıyor. Yüzmede olimpiyat şampiyonu olan Down Sendromlu Durducan da bunlardan biri. Geçtiğimiz yıl Çin'deki 12. Özel Olimpiyatlar Dünya Yaz Oyunları'nda altın madalya kazanan Durducan şimdi 16 yaşında, ailesinin desteği ve sevgisiyle yeni başarılara imza atmaya hazırlanıyor, tüm arkadaşlarına örnek oluyor. Onsekiz aylıkken yürüyebilen, 3.5 yaşındayken konuşmaya başlayan Durducan'ın annesi Sevim Nevruz tüm zamanını çocuğuna ayırdı, onu asla rehabilitasyon merkezlerine göndermedi: "Eğitim uzmanlarından öğrendiklerimizi, ne yapılması gerekiyorsa onu Durducan'da uyguladık. Ama özel eğitim uzmanlarıyla her zaman ilişki halinde olduk. Onlar günde bir iki saat ilgileniyor, ben 7-8 saat. Kardeşlerini de gelişiminde çok olumlu etkileri oldu."

'BÜTÜN İŞ AİLEDE'

"Sabır, sevgi ve inatla eğitim" diyen Sevim Nevruz ailelerin sadece özel eğitim kurumlarına bel bağlamasına karşı çıkıyor: "Bütün iş ailede bitiyor. Rehberlik merkezlerinin eğitimi çocuğun kişisel gelişimi için yeterli değil. Aileler benim çocuğum özel eğitim merkezine gidiyor, iyi olacak diye hayale kapılmasınlar."

HAKAN TENİS OYNUYOR VE O DA BİR ŞAMPİYON

Saadet İş Okulu ikinci sınıf öğrencisi Hakan Gürsakal, geçtiğimiz yıl Çin'in Şanghay kentinde düzenlenen 12. Özel Olimpiyatlar Dünya Yaz Oyunları'nda masa tenisi branşında çiftlerde gümüş, tek erkeklerde ise bronz madalya kazandı. 2001 yılından beri masa tenisi oynayan Hakan, milli takımın Türk ve Çinli antrenörleriyle Bayrampaşa Belediyesi'ne ait spor tesislerinde her gün okul çıkışı antrenman yapıyor. Zihinsel engelli 229 çocuğa eğitim veren okulun 85 öğrencisi lisanslı sporcu.

AİLEDE BÜYÜK ENDİŞE: BİZ ÖLÜNCE NE OLACAK?

Zihinsel engelli çocuklar, Yaşam Evi'nde ayaklarının üstünde durmayı öğreniyor. Sonrası toplumun onlara kucak açmasına bağlı

Türkiye'de zihinsel özürlü çocuğa sahip olan ailelerin en büyük sorunlarının başında "Biz ölünce çocuğumuza ne olacak?" kaygısı geliyor. Kurucu 15 kişilik mütevelli heyetindeki herkesin çocuğu zihinsel engelli olan İstanbul Zihinsel Engelliler Vakfı (İZEV) bu amaçla Türkiye'nin ilk Zihinsel Engelliler Yaşam Evi' ni geçtiğimiz yıl İstanbul'da hayata geçirdi. Vakfın yapımını gerçekleştirip devlete hibe ettiği Saadet İlköğretim Okulu ve ardından İş Okulu'ndan mezun olan çocuklar eğitimlerine Yaşam Evi'nde devam ediyor. Amaç bu evden sonra çocukların ömür boyu yaşayacağı bir kampus oluşturmak ve kapasiteleri oranında hayata, üretime katılmak.

GÖNÜLLÜLER İŞBAŞINDA

Bin bir ekonomik zorluklarla, devlete olan sigorta borçlarıyla varlık mücadelesi veren vakıfta eğitim gören 42 çocuk sebze, meyve yetiştiriyor, kazlar ve köpeklerle birlikte yaşıyor. Haftanın birkaç gününü Yaşam Evi'nde yatılı olarak da geçiren çocuklar kendi ayakları üzerinde durmayı öğreniyor. Resim, seramik, boncuk, İngilizce dersleri alıyor, garsonluk, çaycılık, çiftçilik gibi meslekleri öğreniyor. Sabah sporunun ardından evde günlük yaşam ve dersler başlıyor. Çocuklar kümeslerden kazların yumurtalarını topluyor, bahçeyi belliyorlar. Öğle yemekleri hep beraber hazırlanıyor. Günlük bakımlarını eğitimcilerinin gözetiminde kendi başlarına yapıyorlar. Yaşam Evi'nde uzman eğitimcilerin yanı sıra, dünyanın dört bir yanından gelen gönüllüler de görev yapıyor.

VAKIF DESTEK BEKLİYOR

Berti Beşer (İZEV Başkanı): Maddi durumu en yerinde aileler dahi kendilerinden sonra çocukları ne olacak kaygısını yaşıyor. Bu Yaşam Evi'ni çocuklarımızın ömür boyu yaşayabileceği bir hale getirmek istiyoruz. Maddi gelirlerimizin yüzde 80'i rehabilitasyon merkezimizden gelen para. 50 yetişmiş eleman çalıştırıyoruz. Maddi zorluklar nedeniyle okulumuzda aylık yemek programı dahi yapamıyoruz. Sosyal Güvenlik Kurumu'na borçlarımızı ödeyemedik. Zira hayat devam ediyor, çocukların yemeklerini, ihtiyaçlarını kısamayız. Öncelik onlar. Daha büyük mekânlara ihtiyacımız var, önümüzdeki yıl gelecek öğrenciler için yerimiz kalmadı. Vakıfların elindeki medreseler nargile salonu, çay evi olacağına bu çocukların eğitimi için tahsis edilebilir. Böylece o eserleri vakfedenlerin ruhları da rahat eder.

BABALAR ZOR KABUL EDİYOR

Yeni doğan bebeklerinin zihinsel engelli ya da beyin hasarlı olduğunu öğrenen aileler sorunu öğrendiklerinde genelde derin ve karmaşık psikolojik sorunlarla karşı karşıya kalıyor. İlk zamanlar şok ve inkâr duygusu yaşayan aileler, korku, ümitsizlikle öfke içinde bir suçlu arama derdine düşüyorlar. 'Neden biz' diyen ailelerde çiftler bazen işi birbirlerini suçlamaya kadar götürüyor. Daha sonra durumu yavaş yavaş kabullenmeye başlayan aileler çocuğun eğitimine önem veriyor ve onun olduğu haliyle ailenin bir bireyi olarak görmeye başlıyor. Ancak gerçek olan bir şey var ki bu engelli çocukların bakımı ve eğitiminde bütün yük genelde annelerin omuzlarına çöküyor. Babaların bir kısmı durumu kabullenemediklerinden ortada görünmek istemiyor. Türkiye Spastik Çocuklar Vakfı Başkanı Prof. Dr. Hıfzı Özcan kimi babaların "Benim böyle bir çocuğum olamaz" diye ailelerini dahi terk edip gittiklerini söylüyor.

DURUMU KABUL ETMEKTE ZORLANDIM

Ayşenaz Tellioğlu 11 aylıkken geçirdiği bir havale sonrası beyin bölgesinde bir hasar meydana geldi. İki yaşına gelen küçük çocuk henüz yürüyemiyor, konuşamıyor. Metin Sabancı Özel Rehabilitasyon Merkezi'nde eğitim gören Ayşenaz, sekiz ay gibi kısa zamanda büyük aşamalar kaydetti. Şimdi tutunarak ayakta durabiliyor. Uzman eğitimcilerinin dediğine göre ilkokul çağına gelinceye kadar normal çocuklar gibi yürüyebilecek, konuşabilecek, diğer yaşıtları gibi eğitimine devam edebilecek.

PSİKOLOJİK DESTEK

Anne Saniye Tellioğlu durumu kabul etmekte zorluk çekiyor: "Öyle görünsem de içimden kabullenemiyorum. İnsan çocuğuna bunu yakıştıramıyor. Depresyona girdim. Babalar daha az işin içinde. Kendini dışarıda tutuyor. Ortamı görünce etkileniyor." Türkiye Spastik Çocuklar Vakfı bu durum kabullenmekte zorlanan ailelere, özellikle de babaları dikkate alarak psikolojik destek vermek için evlerde hizmet veriyor.

ZİHİNSEL ENGELE KARŞI ESTETİK AMELİYAT!

Kimi aileler çocuklarının engelli olduğunu kabullenmekte o kadar zorlanıyorlar ki çocuğun yüzüne estetik ameliyat yaptırarak zihinsel engelli olduğunu maskelemeye çalışıyorlar. İstanbul Zihinsel Engelliler Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürü Uzman Eğitimci Sezgin Kartal, "Maddi durumu yerinde olan kimi aileler down sendromlu çocuklarına estetik ameliyat yaptırıyor, bu durumu kabullenmekte zorlandıklarından çocukları eğitime geç başlıyor" diyor. Kimi aileler de resmi kayıtlara geçmemesi için devlet yardımı almaktan dahi kaçınıyorlar. Özellikle çocukları hafif zihinsel engelli olan ya da spastik durumu eğitimle düzelebilecek çocukları, aileler resmi kayıtlara geçirmek istemiyor.

Hazırlayan: Esra Tüzün - Barış Erdoğan – Sabah Gazetesi

Her ayın on dokuzu, yirmi dokuzu
Otuz dokuzunda milli piyango umudu

Her hafta sayısal loto, iddia oynamaktan
Metrolarda düşürülen paraları aramaktan

Televizyon kanallarını gezip yalvarmaktan
Kutumu açtır programlarına umut bağlamaktan

Marketlerden aldığım aşımın, ekmeğimin
Ödenmeyen borçlarından

Kederden içtiğim sıgaralardan
Kredi kartlarımdan

Kapatılan elektiriğimden dolayı romantik olmaktan
Çeşmeden akan deniz suyuyla yüzümü yıkamaktan

Y-O-R-U-L-D-U-M

Şimdi Havai’de, buzlu malibu içiyorum
Balıklar mangalda, sahilde ateş dansı
Bendeniz çok eğleniyorum
Nasıl oldu derseniz..?
Eh aptal değilim baklava çalmadım, hortum hortum!..
Buyrun sizleri de beklerim ne dersiniz..?






ayşe yayman

Dol/ar kara kazanlara
Öbek öbek deste deste
Karıştırır aç gözlü eller
Kepçe ile, talân ile...

Yedikçe yiyesi gelir
Suyunu çıkarana kadar
Altı çok harlıdır
Yemesi bu kadar ballı kaymak mıdır..?

Bir gün hazımsızlık yapınca
Çık/ardan pişmanlık doğacak
Maneviyata, dostluğa sığınacaktır
Lâkin vakit çoktan geçmiş olacaktır!..

ayşe yayman

Lessines 1898 - Brüksel 1967

Bir tüccarın oğlu olan Magritte, üç erkek kardeşin en büyüğüydü. Ailesinin birçok kent (Gilly, Chtâlet, Charleroi) değiştirmesine karşın mutlu bir çocukluk dönemi geçirdi. Arkadaşlarının, onun garip nesne ve olgulara karşı erken uyanan ilgileri konusunda birçok anıları vardır ve bu sorunla resimleri arasında bağlantı kurarlar.

Gilly'deki evlerin üzerine esirleri taşıyan bir balon düştü. 1905'lerde küçük bir kızla bir mezarlıkta yürürken, sehpası başında resim yapan bir ressamla karşılaştı. On beş yaşında şiddetli bir sarsıntı geçirdi. O zaman buna herhangi bir tepki göstermemesi, sarsıntının ne kadar şiddetli olduğuna kanıttır. Chatalet'de, yaşadıkları sıra bir gece boyunca, tüm aile, kaybolan anneleri Regine Magritte'i aradı, ancak kadın kendini Sambre nehrine atarak intihar etmişti. Ertesi yıl Charleroi panayırında Georgette Berger'le karşılaştı. On üç yaşındaki kız onu aşırı derecede büyüledi. Bu kızı bir süre kaybeden sanatçı, şans eseri olarak onu 1920'de tekrar buldu, evlendiler ve Magritte yaşamının sonuna kadar sadakatle ona bağlı kaldı.

Bu andan itibaren Magritte'in izleyeceği yol saptanmıştı. Ruh dünyasından esinler elde etti ve onları soğuk, serin kanlı bir teknikle tuvale aktardı. Empresyonist döneminin dışında (1940-6 yıllarındaki "günışığı" aşaması), bu sırada renklerle ve [Van Gogh] usulü fırça çalışmalarıyla ilgilendi. Ayrıca 1948 yılında da kısa bir süre (Periode vache) belli-belirsiz bir Empresyonist yol izlemişti. Magritte, tüm yaşamı boyunca hep o Kayıp Jokey'i yaratan kusursuz ressam olarak kaldı. Hayal gücü oneirizmin ve zekanın çeşitli karışımlarına bağımlı olarak çok sayıda evreden geçti ve bu sıralarda bazı belirli temaların sanatına egemen olduğu görüldü.

1925'ten 1927'ye kadar Magritte'in görüntüleri garip biçimleriyle oldukça karanlıktı. Örneğin bir resminde, arkadan görülen melon şapka giymiş bir adam, gece vakti köprüye doğru yürümekteydi. Ressamın ön planında, adamın arkasına rastlayan yerde kendi ölüsünün imgesi uzanmış, yatmaktaydı. (Münzevi Yolcunun Düşünceleri, 1926). Büyük Yolculuklar'da (1926) biçimi bozulmuş ağaç dalları, içi oyuk bacakları ile bir kenar mahalle görüntüsünü belirleyen odunsu bir kadına dönüşmekteydi. 1926'da yaptığı insanı şaşırtan iki resmi: Saldırı Tehdidi ve Popüler Panaroma'dır. Bunlardan birincisinde oldukça büyük bir tuval üzerinde bilmeceli sessiz bir film sahnesiyle karşılaşmaktaydık. Odanın içinde, sağ eli cebinde olan bir adam eski bir gramafonu, belki de salt bir sesi dinlemekteydi. Adamın arkasında, bir bavulun yakınındaki çıplak kadın, bir divanın üzerine serilip yatmıştı. Kadın ölüydü ve ağzından kan akmaktaydı. Ancak bu sakin ve ilgisiz adam acaba katil olabilir miydi? Açık, camsız bir pencereden üç adam, merakla içeriye bakmaktaydılar. Geri planda sönmüş volkanların bulunduğu bir manzara yer alıyordu. Resmi adını aldığı tehtid eylemi, ön planda, kapının her iki yanında duran ve sanığın dışarı çıkmasını bekleyen iki adamdan kaynaklanmaktaydı. Birinin elinde bir sopa, diğerlerinin elindeyse bir ağ vardı. Her ikisi de sivil kıyafetli birer polis memuru gibi melon şapkalar giymişlerdi. Bu adamların tümü, birbirine benzeyen düşsel yüzleri ve hareketleriyle yoğun geçtiği anlaşılan bi karabasan izlenimi vermekteydiler. Popüler Panaroma'yı yorumlamak daha kolaydır; ancak bunun için süper-ego, ego ve id arasındaki farkları bilmemiz gerekir. Bu resim üç düzeye bölünmüştür: Yukarıda deniz, yumuşak bir şekilde kumsalı kucaklamakta, ama gökyüzü görünmemektedir. Orta düzeyde ego, ağaç gövdelerinin topraktan dimdik bir şekilde ortaya çıkışıyla simgelenmektedir. Bu ormana sığınabilir ve görünmeksizin orada dolaşabilirsiniz. Super-ego'nun kumlu toprağı yumuşak bir humus haline gelmiştir. Üçüncü düzeyde, siyah bir gökyüzünün önünde, terkedilmiş evler görünmektedir. Bu düzeyi bir çeşit açıklık duygusuyla görebilirsiniz (çünkü bu, gizleriyle birlikte id'dir). Pencereler perdesiz, siyah ve görüntüsüzdür. Bacadan duman çıkmamaktadır.

 

1927'de sanatçı, Brüksel'deki Centaure Galerisinde, büyük bir başarı kazanmasa bile yapıtlarını sergilmeye başladı. Söz konusu galeri, sanatçıyı bir önceki yıldan o yana desteklemiş ve kendisini resme vermesine rol oynamıştır. Magritte Perraux Sur-Marne'a yerleşti ve yeni bir döneme girdi. Tehdit Eden Zaman (1928), Sürekli Devinim (1930) ve İnsanlık Durumu (1934) bu döneme ait resimlerdir. Tecavüz adlı resimde kadının yüzünü, gövdesi üzerinden çizmiştir (1934). Tehtid Eden Zaman'da bir iskemle, bir vantilatör ve klasik bir Venüs'ün kötürüm edilmiş gövdesi, bir gökyüzü hayaletini andırır biçimdedir. Bu, resimdee deniz son derecede sakindir. Magritte'in Yangın Merdiven'i adlı yapıtında da aynı ya da hemen hemen aynı fetişler objeler, alevler arasında görünmektedir. Sanatçının şiddetle reddetmersine karşın, Aşık Perspektif (1935) gibi diğer birçok yapıtında da cinsel simgeler bulunmaktadır. Bu son resimdeki kapı, olağanüstü güzellikteki bir ağacı ve boş bir evi göstermektedir. Gezginci (Traveller, 1933) adlı resminde fetişist objeler (koltuk, gövde, trombon, uysal bir aslan ve oval ayna) gökyüzündeki bir balon'a yerleştirilmiştir. Magritte'in çalışmalarında çoğu zaman karmaşık bir bağlam içinde kutsal konulara da rastlanmaktadır. Psikanaliz açısından bu, bir mutluluk ifadesidir. Sanatı konusundaki aşkı ve tutkusu yüzünden Magritte, mutlu bir ressamdır. Çok zor anlarında bile zarif bir şekilde, yatak odasının bir köşesinde hünerli bir çabayla ve karakteristik küçük burjuva yaşamından uzak kalarak resimlerini yapmayı sürdürmüştür.

Zamanla sanatçının resimlerindeki fetişist objeler ortadan kalkmış ve bunun yerine Magritte, başka konuları yeniden incelemiştir. Örneğin, Sürekli Devinim'de ve İnsanlık Durumu'nun farklı versiyonlarında üst-üste bindirme tekniğini daha yapısal bir biçimde kullanmıştır. Sürekli Devinim (Aralıksız Hareket)'de halterin bir güllesiyle atletin yüzü üst üste gelecek şekilde çizilmiştir ve algılarımızda kararsızlığa yol açmaktadır. Bu nedenle hareketin etkilerinde de aynı durum karşımıza çıkmaktadır. Üzerine resim çizilmiş bir tuvalle manzara resminin üst üste çizilmesi -resim içinde resim- Magritte'in sanat ilkelerini aykırı sınır noktalarına götürerek, anlaşılmasını kolaylaştırmakla ve gerçekçi bir ressamın ürkütücü zevkini göstermektedir. Peyzaj'ın Cazibesi'nde (1930) bir tüfeğin yanındaki içi boş bir kasa "sayfiye yeri" olarak tanımlanmakta ve siyaha boyanmış arka planda anlamsız bir boşluğun önüne yerleştirilmektedir.
 

www.poetikhars.com/wiki/index.php?wiki=Rene_M...

Hintli bir ahşap ustası vardı bir gün dostlarından biri oğlunu getirdi,
ustadan onu yanına çırak almasını istedi.
Fakat bu çırak sürekli yakınıp duran, her şeye bozulan bir çocuk çıktı.
Tahta getirmeye gidiyor, döndüğünde ellerine kıymık battığından uzun uzun yakınıyordu.
Bir iş teslim etmeye gidiyor, döndüğünde yoldan, sıcaktan, müşterinin tavrından yakınıyordu.

Usta çocuğa bir şeyler anlatmaya çalışıyordu ama sözlerinin hiçbir etkisi olmuyordu. 
Bir gün usta çırağını köye tuz almaya gönderdi.
Çırak ustasının söylediği gibi, tuzu alıp döndü.
Usta bir bardak su getirmesini söyledi.
Çırak bir bardak suyu da getirdi.
Usta, şimdi o tuzu suyun içine at dedi.
Çırak ustasının söylediğini yaptı.

Sonra usta "Şimdi o suyu iç" dedi.
Çırak suyu içti ve tabii ki içer içmez de tükürdü.
Öfkeyle ustasına bakarken, usta "Nasıldı tadı" diye sordu.
Çırak nefretle, "Çok acı" dedi.

Usta çocuğa "Tuzu yanına al gel, gidiyoruz" dedi.
Çırak ustasının peşine takıldı.
Bir süre sonra civardaki gölün kıyısına geldiler.
Usta çırağa "Bütün tuzu göle dök" dedi.

Çırak söyleneni yaptı.
Usta "Şimdi gölün suyundan iç" dedi. Çırak içti.
"Suyun tadı nasıldı" diye sordu usta.
Çırak, "Çok güzeldi" dedi.
"Peki tuzun acısını hissettin mi" diye sordu bu kez de.
Çırak "hayır" dedi.
Usta çırağı karsısına oturtup anlattı:

"Hayattaki bütün olumsuzluklar iste bu bir avuç tuz gibidir.

Eğer sen küçük bir bardak su isen,
nasıl tuzun bütün acısını tattıysan,
hayatin bütün olumsuzluklarından da öyle etkilenirsin.

Eğer sen kişiliğinle ve gönlünle bu önümüzdeki göl gibi isen,
hayatta karsılaşabileceğin bütün olumsuzluklar seni,
o bir avuç tuz gölün suyunu nasıl etkilediyse öyle etkiler,
 bir bardak suda tattığın acıyı vermez sana.

Seçim senin.

Akşam soğan kavrulan evlerde
Yoksul bir çorbayı ateşe koymadan önce
Son geleni bekler gibi seni beklemek
Bir yudum alır gibi bir kadeh buzlu rakıdan
Çocuk annesine güvenir gibi
Sonu belirsiz bir yolculuğa çıkar gibi
Hiçbir şey olmuyormuş gibi sevmek seni

Hiçbir yalanda, hiçbir kandırmada payı olmamak
Hiçbir kaygının peşinde küçültmemek kendini
Bir yaz sabahında balkondan nasıl bakarsa
Dışarıya salınmamış çocuklar
Biraz özlemle ve biraz sevinçle
Nasıl bakarsa o çocuklar sokağa
Senin yolunu hiç yılmadan gözlemek
Benim için ölümsüzlükle birdir

Hep yüzünde kalmalı bu gülüş
Bu seni çağlara direnecek bir yontuya
Döndüren bu sevinç pırıltısı hep kalmalı yüzünde
Hep bu kadar büyük ve bu kadar güzel olmalısın
Bu kadar ölümsüz ve bu kadar olağan

Ceketi gece rengi bir adam girdi düşüme,

elindeki akbaba tüyünü mürekkebe batırarak,

oynak ateş karşısında yanlızlığı yazıyordu sürekli....

gözlerimin içine baktı:

-bana aşkı anlat...bana O nu anlat dedi..

dolup dolup taşmışım gırtlağıma kadar aşkla..

bir esti mi geceyi güzelleştirirdi gelişleri,

ama hep üşüttü gidişleri...

dokundukça dallarını eğen küstüm otu'ydu bedeni..

korkum hep bu yüzdendi....

içim rahat hiç küsmedi,

dallarını hiç eğmedi...

elindeki demir çubukla karıştırırken ateşi,

yüzü belirdi,

'kuruyan bir aşk yeşerir mi?..'dedi..

aşk ,kendini külünden yaratmayı bilmeli...dedim..

bu kadar soru neden?

oysa ben bir yolcuydum..

masallar ülkesinin , masallar şehrindeki,

ceketi gece rengi adama seni anlatıyordum..

o çölde yaktığı ateşe dalmış beni dinliyordu...

yüreğim yorgun......yüreğim kupkuruydu...

çöl uzun......

yolculuk yorucuydu.......

........................................................

bir gün sensizliği sana bırakıp düşersem toprağın koynuna,

buruşmuş beyaz kağıtları sakın atma...

sadece senin okuyacağın nice masallarım var,

griye boyanmış cümlelerle biriktirdim sana.....

19/11/2008

yüreğimrehin

 Gözyaşım

bir damla gözyaşım var sana dair
içimde bir yerlerde çıkmak bilmeyen
bir acı var hissettiğim sol yanımda
geçmeyen günlerin sancısı var başucumda...

çocukluğumu hatırlıyorum da
nasıl da güzel geçerdi zaman
hep bahardı bütün mevsimler
henüz yoktu dolunay gökyüzümde
içimi kanatan şarkılar yoktu dilimde
gökkuşağı vardı parmak uçlarımda
ve umutlarım vardı geleceğe dair...

baktığım her yer sislendi gözlerim kapalı şimdi
gökyüzümde bir dolunay uzun zamandır değişmedi
kar yağdı parmak uçlarıma soğudu nefesim
dondu yüreğimdeki o sıcacık umutlar...

ömür geçiyor zamanla yarışmak nafile
gidenler dönmüyormuş geriye
hayatın çileli yolundan geçtik de
bir sensiz kalmayı beceremedik...

alıntıdır

@yn€

Merhaba, havaya, suya, börtü, böceğe

Merhaba,aya, güneşe, hana, kervana

Merhaba, nergise, sümbüle, sana ve bana 

Dünya dediğimiz şey; içerisinde yaşanılan  ve yaşanılacak olan ne kadar olay ve hadiseler varsa onlarla birlikte yoğrulmak ve yol almaktır. Kazan kaynadıkça kaynar, yağmur yağdıkça yağar, gören gözler için gün ışımıştır. Mutlak bilmek gerek; her şeyin kıymetini ve okunan her ezan sesini duymak gerek gereğince.

Aslında ne yaptığımız önemli olduğu kadar, nasıl yaptığımız da önemlidir. Bu genel kuraldır bilirsiniz. İnsan ömründe çizilmiş ve yazılmış olanlar bu çerçeve içerisinde akla ve mantığa vurulması yerleştirilmiştir. Ne olmak istediğimden ziyade belki de nasıl olmak istiyorum sorusunun insan hafızasında otuz dokuz defa değil, kırk defa düşünülüp hayata geçirilmesi gerekmektedir.

Sayısız nimetlerle beslendiğimiz her an için, şeyler ve insanlar aslında oldukları gibi var oluşlarıdır. Onlar aynıyla mevcuttur ve vardır. Bizler sadece bunları algılayabilecek yetiden uzaklarda gezmekte olduğumuzdan belki de onları bizim arzuladığımız şekilde olmalarını beklememizdir. Bu durum hepten gözden kaçırılmaktadır.

Geriye dönüp baktığımızda olaylar ve hadiselerle yeryüzü insanından aldığımız veriler bizleri incitmemesi ve kırmaması gerekirken bile iç olgunluğu yeterince erişemediğimizdendir ki, kırılır ve inciniriz.

Şair derki;

Al yüreğini eline
Aydınlansın bütün dünyan

Al yüreğini eline

Açsın bütün çiçekler

Olan biten ne varsa, yada olacak ve bitecek ne varsa önünü alamazsınız. İnsan bireyinin içerisinde beslediği dünya ne kadarsa o kadarı girer ve çıkar. Bunu dizginleyemezsiniz. O nedenle siteme , hiddete, kızgınlığa yer vermeden ve birey kendisini boşu boşuna yıpratmadan dünya kazanında kaynadığını ve her an pişirilmekte olduğunu unutmamalıdır.  

Öylesine geçip gidemezsiniz, çünkü hayat; size verilmiş bir süredir. Geçip gidemezsiniz gece ve gündüz o nedenle var edilmiştir. Elinizden gelse de gelmese de olaylar sizi evire çevire dövmeye devam etmektedir. Ruhun ölmez ve pörsümezliğini sağlamadıkça ses çıkarmaya, avazınız çıktığı kadar bağırıp çağırmaya devam edersiniz. Bu durum ilk insanın ruhunda ve bedeninde vardı, verilmiş bir vergiydi ve onun çocuklarına devredildi. Yaratan ve var eden her şeyi aslında kendi istediği gibi evirip çeviriyor da bizler yeterince aklımızı kullanamıyoruz.

Bir de şu var; kontrol altına alabileceğimiz şeyler olduğu gibi, kontrol edemeyeceğimiz şeylerde vardır. Asıl bunun ayrımını iyi yapmak gereklidir. Örnek; şiddetlerimiz, bağırıp çağırmalarımız, istek ve arzularımız, zannettiklerimiz ve zanna sebep olduklarımız gibi nefsin yani insan ruhunun kızgınlıklarının tamamı çalışıldığında dizginlenebilir, terbiye edilebilir. Büyük mutasavvıflar insanın bu yönüyle daha çok ilgilenmek üzere memur kılınmışlar. Bu arada feylesofların, bilge ve düşünürlerin de bu merkezle yakın temaslarının olduğu birer gerçektir. Bütün mesele insan. İnsanın iç durumu. Ruhu ve ruhun terbiyesiyle bedensel uyumluluğun sağlanması. Az önce bahsi geçen iç istekler kendi alanlarımızdır ve bizlerin emrindedir. Doğrudan doğruya bizleri direkt olarak ilgilendirir. Her zaman ve her yerde içsel duyuşlarımız ve isteklerimiz ağır basar o tarafa doğru meylederek şekilleniriz düşünüldüğünde. Hem iç duyuşlarımız ve hem de karakteristik özelliklerimiz bizi ele verir böyle durumlarda. Bu insanın fıtri suretini kaplar. Secde sahiplerinde olduğu gibi yada Fuzuli’nin için dışa zuhuratından türlü hediyelerin, çiçeklerin doğup neşvü nema bulması gibi bir şeydir. Bahse geçen konu aslında kontrol edilebilir yanlarımızdır. Ancak üzerinde fazlaca durmadığımızdan bunun çerçevesinde kalırız.

Birde bunun dışında kalan bir dünyamız vardır. O da şudur; nasıl bir güzelliğe sahip olduğumuz, nasıl bir bedene, yada zengin ve fakir oluşumuz, içinde bulunduğumuz aileden memnun olup olmadığımız gibi. Belki de bizi, diğer insanlar nasıl  görüyor- görmüyor gibi sorular da ilave edilebilir. Bunlar insanın elinde olan şeyler değildir. Bu şeyler yani ayrıntılar-hususlar bize bırakılmadan verilenlerdir. Tercih hakkımız bu konularda asla yoktur. Nerede doğduğumuz nerede yaşadığımız, yaşayacağımız, hangi ırktan ve renkten olduğumuz anne baba seçimlerimiz gibi. Bütün bunlar bizim dışımızda karalaştırılmış olan şeylerdir.

Olgunluk yada erdem dediğimiz şey; iç dünyamızın güzelleştiği alandır ve bu alanda at koşturmak, eğitimler yapmak, iniş ve çıkışlar yaşamak her zaman bize bırakılan alanlardır. 

O nedenle yaşanılacak olanın önüne geçemezsiniz. Sadece iyi izleyici, iyi tahlillerle yaşamın kıymetini bilerek, bereketli mevsimlere erişmenin, erincini, gönencini de yakalamalıdır.

İnsan üç beş damla kan,ırmak üç beş damla su..., gerisi lafu güzaf..

Yürümeyi becermek demek, öğrenmeyi de becermek demektir. Lakin her yürüyen öğrenemez.  

Recep GARİP - 10 EKİM 2006

mavİ var ya mavİ........

Hani şu akşamın ışıklarıyla...

Griye dönüşen mavİ...

Bütün umutları gün batımıyla ertelenen mavİ...

Ve yalnızlık acısıyla ....

Omuzlarına çöken mavİ....

Ve kurşun gecelerin mavİsi...

Ne zaman yeşile dönecek rengin...?

Toprak kokulu çimenlerin üstündeki yedi veren gülleri..... 

Ne zaman baş kaldıracak....?

Ve kulaklarında çınlayan hasret türküleri.....

Ne zaman son bulacak..........?

Ne zaman umudun rengi olacaksın..........................?

Ve sen mavİ ve sennn....

Elbet bırgun solacaksın ........!!!

aLıNTı

~~Mavi HüzNüM~~

MSN Messenger hayatımızın bir parçası. Peki, Messenger şifreniz çalınırsa ''nasıl'' geri alacaksınız?

 

Günümüzde internet kullanıp, MSN Messenger hesabına sahip olmayan çok az insan vardır. Bazen iş için, bazen de eğlence için kullandığımız MSN Messenger’a, bu sebepten dolayı pek çok farklı yerde girmek durumda kalıyoruz.

İşte risk burada başlıyor. yabancı yerlerde ne kadar çok Messenger’ı kullanırsanız, şifrenizi çaldırma ihtimaliniz o kadar çok yükselir. Örneğin kullandığınız yabancı bilgisayarda virüs varsa ya da bir internet kafedeyseniz yanınızda oturan kötü niyetli biri, klavye tuşlarınızı izleyerek rahatça şifrenizi çalabilir.

Genelde insanlar şifreleri çalındığında yapılacak bir şey olmadığını düşünüp, yeni bir kullanıcı hesabı açarlar ve o hesap ile devam ederler. Aslında MSN Messenger şifrenizi geri almak çok basittir. Eğer hafızanız bir kuvvetli ve İngilizce biliyorsanız(çevrenizde bilen biride olabilir) birkaç mail atarak şifrenizi geri alabilirsiniz. Fakat attığınız mailler mutlaka İngilizce olmalıdır. Sebebi ise Microsoft’un hala Türkçe destek birimi bulunmaması.

İlk önce “https://support.microsoft.com/contactus/emailcontact.aspx?scid=sw;en;1310&ws=1prcen” adresine girin. Tüm sorular İngilizcedir. Tabi cevaplarda İngilizce olmak zorunda. Bu yüzden İngilizce bilmiyorsanız, bilen birinden mutlaka yardım alın. Gene bu adımda önemli bir nokta, “Product or Service” seçeneğinde mutlaka “Microsoft Password Network” seçeneğini seçin.  Ayrıca en aşağıda bulunan “E-mail adres” kısmına çalınan Messenger mailinizi değil, Microsoft ile haberleşmede kullanacağınız farklı bir mail adresi girin. Genelde 3 veya 4 gün içinde cevap gelir.

Gelen e-mail da ise çaldırdığınız Messenger hesabı ile ilgili 16 soru olacak. Bu soruları eksiksiz cevaplayıp, mailin geldiği adrese geri atmalısınız. Eğer verdiğiniz bilgiler doğru ise gene birkaç gün içerisinde Messenger şifrenizi ve gizli sorunuzu değiştirebileceğiniz bir link size bildirilecek. Oradaki adımları izleyerek, yeni şifrenizi ve gizli sorunuzu oluşturup, çaldırdığınız Messenger hesabınıza girebilirsiniz.

16 soru ve açıklaması:

1.  Your Windows Live ID (Çalınan hesabınızın e-mail adresi)
2.  Your first name and your last name  (Adınız ve Soyadınız)
3.  Your date of birth (month/date/year)  (Doğum Tarihiniz)
4.  Your country  (Ülkeniz)
5.  Your state (if applicable) (Yaşadığınız şehir)
6.  Your postal code  (Posta kodunuz)
7.  Your IP address List the IP addresses from each computer that you use to access your  account. To determine your IP address, visit the following Web site: http://www.whatismyip.com
The numbers that appear at the top of this Web page is your IP address.  (Kullandığınız IP adresi)
8.  The answer to your secret question (Hesabınız çalınmanda önceki gizli sorunuzun cevabı)
9.  The "alternate e-mail address" that is on file for the account  (Hesabınız çalınmadan önce verdiyseniz alternatif e-mail adresi)
10.  Your Internet service provider.  An ISP is a company that provides an end user with a connection to the Internet and other similar services, such as e-mail. Examples include MSNIA, EarthLink, and Comcast.  (Biliyorsanız servis sağlayıcınızın adını girin. Ev kullanıcıları için genelde Türk Telekom’dur. İş yerleri ise farklı sağlayıcılar kullanabiliyor.)
11.  The last date and time when you successfully signed in  (Messenger’ınıza en son girdiğiniz saat ve tarih.)
 12.  The names of any folders that you created in addition to the default folders (Mail adresinizde varsa yarattığınız klasör isimleri) 
13.  Names of contacts in your address book (please include the e-mail address) (Mail hesabınızda ekli kişilerin Adı, soyadı ve mail adresleri. Tabi herkesi hatırlamanız mümkün değil. Ne kadar çok yazarsanız o kadar iyi.) 
14.  Subjects of any old mail that is in your Inbox or mail folders  (Son gelen maillerinizin konuları. Ne kadar çok yazarsanız o kadar iyi.)
15.  Names of contacts on your contact list  (please include the e-mail address)( Messenger listenizde ekli kişilerin mail adresleri. Biliyorsanız kişilerin adı ve soyadlarını da ekleyebilirsiniz.)

 16.  Your Windows Live Messenger nickname (display name) (Messenger’da en son kullandığınız takma isminiz.)

www.hurriyet.com.tr

Farzet ki zifiri karanlık
Çakmak aleviyle yazıyorum
Sevdamı şiirlere
Yanar mı sayfalarım söyle...

Farzet ki deniz kenarındayım
Mehtap düşmüş sayfama
Şiirlerim iyot kokar mı...

Farzet ki kutuplardayım
Üşüyor, titriyorum
kutup ay’ına sarılmışım
Şiirlerim donar mı...

Farzet ki dağların doruklarındayım
Gökkubbeye avaz avaz bağırıyorum
Seni dileniyor, seni istiyorum
Şiirlerim sen kokar mı...

Farzet ki mavi yağmurlar yağıyor
Şehir bomboş
Islak caddede ıslak bir kedi
Saçak altı bulamamış, tıpkı ben gibi
Şiirlerim yağmurdan daha da ıslak
Ve sen sevgili
Söyle sevgili
Gelirmisin okumaya...









ayşe yayman